Je maakt nog eens wat mee in de bieb

Je maakt nog eens wat mee in de bieb

Door Judith Pietersma specialist media en onderwijs

 

Ik werk al ruim 40 jaar bij de bibliotheek dus van mij krijgen jullie een verhaal uit de oude doos.

Het zal zo rond het begin van de jaren negentig in de vorige eeuw zijn geweest. Ik werkte toen in Bibliotheek Bloemhof, aan de Lange Hilleweg, op de hoek van de Strevelsweg, ‘op zuid’. Het was een behoorlijke drukke bibliotheek en het was er wel eens onrustig. Overlast gevende groepen jongeren. Of ouderen. Onbeschoft gedrag. En dat alles zorgde er bij mij soms voor dat ik dingen niet helemaal helder zag.

Op een middag stond ik achter de balie in de buurt van de toiletten. Ik hoorde uit het herentoilet een ruzieachtig lawaai komen. Voor de duivel niet bang, stormde ik er op af. Toen ik de deur openrukte, zag ik vanuit mijn ooghoek een mes schitteren. En dat mes werkte op mij als een rode lap op een stier. “Een mes? In mijn bibliotheek?  ”%6*g#$5*

Ik ontstak in woede en probeerde het mes af te pakken, maar de heer met het mes liet dat niet zomaar toe. Ook hij was witheet en zo stonden we tegen elkaar aan te schreeuwen, stoeiend om dat mes.

Ondertussen was er voor de toiletten een flinke oploop ontstaan. Terwijl iedereen mee genoot van onze fikse woordenwisseling, ging één van de toiletdeuren open en glipten een jongen en een meisje de wc uit. De man met mes werd nog kwader, en wilde ze, vloekend en tierend, achterna. Maar ik zag alleen dat mes… en hield de man tegen.

En terwijl ik de man tegenhield viel langzaam, heel langzaam , het kwartje. De man had niet geprobeerd iemand neer te steken, hij had geprobeerd met zijn hele kleine Zwitserse zakmesje, de wc-deur open te maken omdat hij dacht dat er iets onwelvoeglijks in het toilet gebeurde. Wat dus ook zo was.

In eerste instantie dacht hij dat er iemand onwel was geworden en probeerde hij met zijn mesje het slot van de deur forceren. Toen dat niet lukte, begreep hij snel waarom. Het gekreun kwam niet van iemand die onwel was geworden, maar van een stel dat duidelijk niet gestoord wenste te worden. Terecht dat de man woedend was, maar ik zag alleen dat mes en trok de volkomen verkeerde conclusie.

De omstanders hadden achteraf heel wat te vertellen thuis. En de man en ik ook. Nadat de rust was teruggekeerd, konden we er hartelijk om lachen. Maar het was voor mij ook duidelijk dat het tijd werd voor een rustige werkplek. Want de onrust in de bieb en in mijn hoofd zorgden voor een getroebleerde blik.

 

Meer lezen

Lees meer: Je maakt nog eens wat mee in de bieb

Observaties in Rotterdam

Observaties in Rotterdam

Wat doe je met gebeurtenissen en observaties in je leven? Kora Hol vereeuwigt ze in dichtvorm. Ze schrijft gedichten binnen vijftien minuten, “zonder na te denken zijn ze het meest puur”. De eerste versie is meestal de beste. En het hoeft niet allemaal te rijmen, dan wordt het een Sinterklaasgedicht.

Twee jaar geleden heeft ze zich ingeschreven bij een schrijfclub en sindsdien schrijft ze. Als het door de ballotagecommissie (een groep vriendinnen) komt, deelt ze het met vrienden en familie, maar ook met de rest van Rotterdam. Haar gedichten zijn onder andere geplaatst in de wijkkrant, het klantenmagazine van thuiszorg Aafje en Gezondheidscentrum De Esch. Het gedicht ‘Herinnering aan de Nijverheidstraat’ schenkt ze aan de projectontwikkelaar van het oude Van Waning gebouw in Feijenoord. Haar oma heeft daar nog in 1920 als dienstmeisje gewerkt. De projectontwikkelaar is enthousiast. Als de renovatie klaar is, is hij van plan om eenmalig een rondleiding te geven aan oude buurtbewoners. Kora heeft warme herinneringen aan Feijenoord. Haar oma woonde in de wijk en als kind kwam ze graag bij haar logeren.

Kora Hol is sinds 2016 vrijwilliger in de bibliotheek. Ze geeft rondleidingen in de Erasmus Experience in de Centrale Bibliotheek. Ze vindt het een eer om te mogen werken voor de bibliotheek.  

Meer lezen

Lees meer: Observaties in Rotterdam

Wilt u een tasje?

Wilt u een tasje?

Geschreven door Susan van der Schoor

In andere tijden, niet lang geleden, konden we naar de Vakantiebeurs, boekenbeurzen, Pasar Malams, congressen, studiedagen of de Huishoudbeurs. Elk jaar ging ik naar De Dag van de Coach en kreeg tassen vol gadgets, brochures, boeken en schrijfwaren. Weer verlicht en wijzer geworden trok ik huiswaarts. Datzelfde gold voor de Vakantiebeurs en diverse boekenbeurzen. Ik heb enig zelfinzicht en weet dat ik alleen gezien wil worden met ‘verantwoorde tasjes’ waar de toeschouwer mijn literaire interesse mag vermoeden. Ja, ik ben pedant. Ik heb geen huishoudbeurzen bezocht want huishouden is geen hobby. Beelden in de journaals toonden enthousiaste vrouwen en zuchtende mannen die de tasjesverzameling van hun eega mochten dragen.

Ik ging wel naar de jaarlijkse Dag van de Schrijver, een hele dag vol workshops voor de schrijvende mens en voordat we ook maar iets hadden gepresteerd of geschreven, kregen we tien boeken met schrijfadviezen in een verantwoorde tas. Linnen met een mooie opdruk. Dat toont goed in de trein terug naar huis.

In deze tijd van beperken en sluitingen kunnen we weinig bezoeken. Gelukkig zijn er nog mogelijkheden. Onze Bibliotheek is digitaal open en boeken kunnen besteld worden en op vastgestelde tijden opgehaald. Soms raken leden in verwarring want mail van de bibliotheek komt vaak in de spambox terecht en de teleurstelling van de wachtende op de bevestigingsmail is voorstelbaar. Maar ook hier komt alles goed.

Wie nu de bibliotheek ingaat ziet rijen papieren oranje/grijze tassen op lange tafels staan. Na het tonen van de bibliotheekpas en de bevestiging ontvangt de bezoeker de bestelling. Blij vertrekt de bezoeker met de tas die door iedereen mag worden gezien. Soms wil ik vragen : ‘Wilt u een tasje ?’, maar ik gedraag mij. Ik sta tenslotte niet op een beurs.

Meer lezen

Lees meer: Wilt u een tasje?

Johanna Kindt vertelt...

Vrijwilliger aan het woord: Johanna Kindt

Johanna is vrijwilliger bij Bibliotheek Rotterdam en werd hierover geïnterviewd door Bianca de la Croix. Lees wat Johanna motiveert en inspireert.

Wat voor vrijwiligerswerk doe je bij de bibliotheek?

Ik ben sinds 1,5 jaar taalvrijwilliger in het taalcafé. Ik geef momenteel alleen online les op maandag en dinsdag. Mensen kunnen via de website van Meet up inschrijven op een online les van mij. De lessen gaan gewoon door. Als één van de vaste bezoekers tijdelijk voor het werk of door omstandigheden in het buitenland zit, loggen ze nog steeds in vanuit Zweden, Turkije of India, omdat ze de les niet willen missen.

Wie melden zich aan bij een taalles?

De samenstelling van de groep is elke keer anders. Dit verschilt per dag. Het is een mix van politieke vluchtelingen, kennisimmigranten en mensen die voor de liefde naar Nederland zijn gekomen.

Hoe pak je een taalles aan?

Ik voel intuïtief aan met wat voor mensen ik werk. Ik probeer een opening te vinden om het gesprek op gang te brengen. Dat lukt meestal door iets over mezelf te vertellen. Hiermee stel ik mezelf kwetsbaar op en bouw ik een vertrouwensband op. Daarna moedig ik de interactie aan. Als er bijvoorbeeld een accountant tussen zit, hou ik rekening met de woordenschat die bij dat vak hoort en laat ik hem winst, verlies en de jaarrekening uitleggen aan een ander. Zij moeten vooral praten. De finesse van de Nederlandse taal leer je door te praten.

“Ik ben zelf ook mensen tegen gekomen die voor mij iets hebben betekend.”

Lukt dat allemaal in het Nederlands?

Mijn broer geeft professioneel taalles en hij gebruikt soms de Engelse vertaling van een woord als een brug om iets uit te leggen. In het begin was ik een purist. Tijdens de les sprak ik alleen Nederlands, maar nu begrijp ik wat hij bedoelt. Af en toe is een Engels woordje als tussenvorm niet erg om de les te ondersteunen of de vaart in de les te houden. Maar de voertaal is en blijft Nederlands.

Wat herken je van jezelf in de bezoekers van het Taalcafé?

Kennis vergaren en vanuit beperkende omstandigheden het beste ervan maken. Ik ben op mijn 16e begonnen met werken. Er was thuis geen geld om te studeren. Hierdoor heb ik altijd een enorme honger gehad naar kennis. Ik ontwikkel me nog steeds op allerlei gebieden. Film, spiritualiteit, kunst en fotografie. Ik heb naast mijn werk altijd hard doorgestudeerd om mijn kennis en diploma’s bij elkaar te scharrelen. Ik heb geluk gehad dat dat altijd via mijn werkgever mogelijk was. De bezoekers van het Taalcafé zijn ook op zoek naar kennis. Ze storten zich hartstochtelijk op onze taal. De meesten moeten ook hard werken om er wat van te maken. En daarbij grijpen ze alle kansen aan.

Wat haal je zelf uit het Taalcafé?

Ik vind dat mensen in Nederland goed Nederlands moeten spreken. Om je verstaanbaar te kunnen maken om een leven op te bouwen. En ook om misverstanden te voorkomen, elkaar beter te begrijpen. Anders komt het nooit goed. En omdat ik me er zo druk om maak, heb ik er zelf ook wat aan gedaan door les te geven. Ik help hen, maar zij helpen mij ook. Het mes snijdt aan twee kanten. Deze ontmoetingen verrijken mijn leven. Het maakt mij heel gelukkig. Ik ben zelf ook mensen tegen gekomen die iets voor mij hebben betekend. Nu kan ik iets terug doen.

Wat voor werk deed je voor je pensioen?

Ik heb 22 jaar gewerkt bij de CNV Vakcentrale in Utrecht. Ik heb eerst een groot kantoor geleid. Daarna heb ik de bibliotheek onder mijn hoede gehad. Bij GO opleidingen heb ik 4 jaar lang verschillende bibliotheekopleidingen gevolgd. GO opleidingen is een opleidingsinstituut voor informatieprofessionals. De laatste 12 jaar, voordat ik met pensioen ging, werkte ik als Specialist Facility Services. Op het hoofdkantoor met 650 medewerkers. Ik was verantwoordelijk voor de uitbestede facilitaire diensten zoals schoonmaak, receptie, beveiliging, planten, catering, koffievoorzieningen en alle sanitaire middelen. Voor mijn afscheidsborrel heb ik alle medewerkers uit deze diensten uitgenodigd. Zoals de schoonmakers maar ook de man die de planten verzorgt. Mensen die altijd worden vergeten bij het afscheid nemen. Maar dit zijn wel mensen die het ons anoniem aangenaam hebben gemaakt.

Heb je al eerder vrijwilligerswerk gedaan?

Ik ben 6 jaar vrijwilliger geweest in de gevangenis De Schie. Ik zat in een gespreksgroep met gevangenen. Daarna ben ik via Stichting Inside-Outside gaan corresponderen met een langgestrafte gevangene in Texas, Amerika. Ik schrijf al 20 jaar met hem. Na mijn pensioen kreeg ik meer tijd voor hem. Hij schrijft graag. Artikelen over zijn leven in de gevangenis en filmscripts. En wat hij schrijft, dat deelt hij graag. Omdat hij geen internet heeft, ben ik voor hem een blog begonnen (www.derricksprisonblog.com). Ik redigeer zijn teksten en plaats zijn mijmeringen en artikelen op zijn blog. De blogs schrijft hij met pen en papier en stuurt het per post op. Ik ben nu bezig met zijn filmscript. Ik ga het inzenden voor een filmscript-wedstrijd. Verder heb ik contact gezocht met uitgevers om iets over zijn leven uit te geven. Zijn veroordeling, onze correspondentie, onze blog. Afgelopen week heeft een kleine onafhankelijke uitgever in Londen contact gezocht. Ik ben aan het onderhandelen.

Meer lezen

Lees meer: Johanna Kindt vertelt...

Lockdown dag 79

Lockdown dag 79

Wat doe je als je vrijwilligerswerk wegvalt? Liduina Bakker gaat elke dag met de fiets op pad en laat zichzelf verrassen door objecten en situaties op straat. Ze maakt foto’s met haar smartphone. Dit beeldverslag is een deel van dag 79.

  • Authentiek materiaal

  • High Tea

  • Nooit meer in de teil op zaterdag

Sommige foto’s voorziet ze van een titel en geeft het beeld hiermee een dubbele laag, ‘dat gaat vrij vlot, je moet er niet te lang over nadenken, dan hoeft het al niet en soms spreekt de foto voor zich’. Ze is zo’n 1,5 uur buiten. Een enkele keer moet ze wat doorfietsen om het eerste object te vinden. Oudere wijken vindt ze interessant ‘daar staat gewoon wat meer op de stoep’. Ze vindt niet veel objecten meer uit haar kindertijd, maar de teil uit deze serie doet haar denken aan vroeger. Ze kijkt met humor naar haar vondsten. ‘Ik ben blij dat ik dit bedacht heb. Dan heb je wat te doen.’

Over Liduina

Liduina Bakker is sinds 1 april 2016 vrijwilliger van het Taalcafé. Ze helpt mensen de Nederlandse taal machtig te worden door met ze te praten en te lezen. Soms ziet ze vriendschappen ontstaan. Ze komt terug als de bibliotheek weer opengaat, ‘Tuurlijk’.

Meer lezen

Lees meer: Lockdown dag 79

© 2019 - Bibliotheek Rotterdam

Voer uw gebruikersnaam / pasnummer en wachtwoord in.